Kültürümüzde sıradanlıktan öteye gidemeyen etiketlenme söz konusudur. Örneğin; Kız istemeye gittiğinizde babanınız oğlum memur demesi, öğretmen, polis demesi ile koltuklarını kabartarak rahatlıkla kelama girebilir. Söz konusu birçok insanımız ne yazık ki Etikete kız vermektedir. Oğlumuz Web Programcısı, İnternet üzerinden grafik tasarımı yapıyor, coderlik yapıyor ya da firma danışmanı diye tanıtması karşı tarafta hayretle bakan gözler oluşturur. Aslında bunu anlatması çok da zor olmasa gerek ; Hemen hemen her işyerinde bilgisayar kullanılıyor, insanlar faturalarını yatırmak için sıra beklemez duruma geldiler. Bu bana göre büyük bir gelişim.
Hatırlarsanız, Televizyon Türkiye’ye ilk geldiğinde toplumun birçok kesimi şöyle demişti ; “Bu nedir, Şeytanlar, Cinler oynuyor, Gavur icadı bu” Böyle bir toplumun internet girişimcisini hemen benimsemesi kolay değil. Durum böyle olunca Sevgilinizi mi Yoksa internet projenizi veya işinizi mi tercih edeceğiniz size kalıyor.
Kısacası Erdemli insan, yaptığına inanan, kendine güvenen, kendinden emin olan insandır. Umarım ki Tüm İnternet Girişimcileri Ailelerine, yakınlarına, eş, dost ve akrabalarına uygun anlatma yöntemleri bulur. Zaten bu yöntemlerde bir girişimdir. İyi bir girişimci işini tarif edebilmeli, kabul ettirebilmelidir.
Saygılarımla.

Sert eleştirilere gelince, başından beri söylüyorum. Herkesle samimi oluyorsunuz, herkesin iyi niyetini görüyorsunuz ve gerçekten de bu hiç iyi değil. Gerçek düşüncelerinizi açıklayamadıktan, pohpohlamaktan öteye gidemedikten sonra bence düşüncelerinizin hiçbir değeri yok (o proje için). Eksikleri söyleyen, hataları büyük bir güvenle sahibinin yüzüne yüzüne vuran eleştirilere ihtiyacımız var. Ben, işin doğrusunun bu olduğunu düşünüyorum ve öyle yapıyorum. Tabii bunu yaparken tarafsız olmakta ve boş konuşmamakta fayda var. Şekip Bey’e o konuda katılıyorum.

Bu yazıların bizleri kamçıladığını ve içimizde yeşeren kıvılcımları ateşlediğini dile getirmeden edemeyeceğim. Yüreğine sağlık.

Girişimcilik hangi dalda olursa olsun diğer insanların şüpheyle yaklaştıkları bir konu. Bunun sebebi genel olarak çok ve boş konuşan insanlar olsa gerek. Bir yerde çalışıyorsanız, işinize gider gelirsiniz, iyi kötü maaş alırsınız ve arada bir uzun yoldan, işteki abuk tiplerden veya genel olarak çalışma hayatından şikayet edersiniz. Neticede ne yapıyorsanız yapın, işin ve dışarıya yansıttıklarınızın çerçevesi bellidir. Girişimciler ise, tamamen kendilerine bağlı ve kendilerini bağlayan bir işle uğraştıklarından bunu bir hayat tarzı haline getirirler. Bu sebeple tüm girişimciler işkolik seviyesine yakın olur ve haliyle sürekli işlerinden bahsederler. En azından ilk dönemlerde. Bu noktada, gerçekten bir şeylerle uğraşan genç girişimciyle, “aldım tabureleri açıyorum barı” diyen kurusıkı seri girişimci film kahramanından ayırdetmek son derece güçtür. En azından bu işlerle alakası olmayan, olaya nispeten duygusal yaklaşan aile fertlerinin bu noktada size “ah oğlum ne anlatıyorsun yine” dememesi çok zordur.

Girişimci olmak zaten riskli bir şey, bu işin içine adım atmış olanlar da bu riskin farkında olmalılar. Zaman, işgücü, para ve benzer ‘madde’lerin yanında, saygı ve güven gibi önemli gibi iki manevi hazine de kayıp edilebilecekler listesindedir. Türkiye gibi girişimci ve şair oranı yüksek ülkelerde, çok hızlı şekilde “çok ve boş konuşan” statüsüne yerleşebilirsiniz. Bana kalırsa, bu da bu işin bir parçası ve olduğundan daha fazla anlam yüklenmesi gereken bir şey değil. Yani bence, 3. madde bence çıkarılması ve her koşul altında uygulanması gereken ana ders.

Web sektörü içinde (geçen gün Emre Sokullu’nun da şikayet ettiği) acımasız eleştiri olayına ise pek katılmıyorum. Yani zaten küçücük bir sektör ve fazla çeşitli bir yapısı yok. Bu küçük ortamın getirdiği yakınlık da bir şekilde dürüst eleştiriyi engelliyor. Herkes birbirine son derece iyimser ve hataları görmezden gelir şekilde yaklaşıyor. Tabi bunda ülkedeki salt blogculuk yapan insan sayısındaki azlığın (sıfır?) etkisi büyük. Herkes hem proje peşinde koşup, hem de blog yazdığı için objektif olarak yorum yapmak çok güç oluyor. Kayda değmeyecek bir iki istisna yok değil, ama dediğim gibi; kayda değmez. Durum böyleyken, gelen birkaç eleştirinin veya ters yorumun büyütülmemesi gerektiği kanısındayım. Sırf bu ılıman iklimde girişimci olmaya kalkıştığı ve birşeylerle uğraştığı için tüm sektöre saygı göstermeli miyiz? Yoksa bilginin ve becerinin bu kadar kolay ulaşılabildiği bir dönemde, özensizce bir işler yapan insanlara iki laf etmek biraz sinir bozucu olacak da olsa cesaret etmemiz gereken bir hareket midir? Bu tozpembe bulutun bir faydası olduğu görüşünde değilim, yazının birebir konusu olmasa da yeri gelmişken iki kelime çiziktirmek istedim konuyla ilgili.

Sırttan akan terlerin bağlanacağı noktayı da merak ettim. Devamını bekliyoruz efendim. =)